Mijn verhaal begint op het voetbalveld. Als jong meisje voetbalde ik tien jaar: eerst bij een amateurclub in Apeldoorn, later twee jaar in de jeugdopleiding van FC Twente. Vooral het jarenlang spelen tussen jongens heeft me gevormd; het was leerzaam en het dwong me om mijn plek te pakken in een wereld waar ik niet vanzelfsprekend “hoorde”.
Ik was altijd al dol op trucjes doen. In 2010 won ik zelfs de Nederlandse Techniek kampioenschappen, en de jaren erna werd ik tweede en derde. Toch ontdekte ik dat het profvoetbal niet helemaal bij mij paste. Er lag veel focus op wat beter moest en minder op wat al goed ging. In topsport is dat logisch, maar ik merkte dat ik juist groei bij een positieve aanpak en ruimte om te experimenteren. Ik werd gescout als verdediger, terwijl ik stiekem droomde van aanvallen, trucjes en doelpunten, alleen kreeg ik nooit die kans.
Tijdens een evaluatiegesprek, ik was 15, zei een trainer: “We denken dat je nu aan de top van je kunnen zit.” Die zin bleef hangen. Hoe kun je op die leeftijd al “klaar” zijn? Het zette iets in gang: ik stopte met voetbal. Ik probeerde het nog kort bij een andere club, maar de passie was weg.
Toen ontdekte ik freestyle voetbal. Ik zag een workshop voorbij komen, ging erheen zonder precies te weten wat het was en ik voelde meteen: dit klopt. Freestyle draait om creativiteit en zelfexpressie. Geen vast systeem, geen “goed of fout”, maar jouw stijl.
Ik trainde elke dag uren in de tuin, puur omdat ik er gelukkig van werd. Ik plaatste een filmpje online en dat werd opgepikt binnen de freestyle community. Ineens kwam ik in contact met andere freestylers, ging ik naar meetings en werd ik razendsnel beter.
Wat begon als een toevallige ontdekking, werd een passie, en uiteindelijk mijn werk, en bezorgde mij de wereldtitel in 2025.
Freestyle heeft me vooral geleerd: kies voor wat je energie geeft. Durf je eigen pad te volgen, ook als het niet het meest voor de hand ligt. Het gaf me discipline, creativiteit en zelfvertrouwen en dat deel ik graag met de wereld.
